فرصت اين‌كه مجله و نوشته‌اى را بخوانند نداشتند ، ولى احساس مسئوليت ، آقا را بر آن مىداشت كه نگاهى به نوشته‌هايى كه منتشر مىشود و به دستشان مىرسد داشته باشند . در عين حالى كه نشر و طبع آثار اهل بيت عليهم‌السلام و بسط علم ، معرفت و آگاهى جامعه ، همواره نصب العين آن مرد بزرگ قرار داشت ، نسبت به جرائد و مجلات ، دغدغه خاصى داشتند ، و از اين‌كه قلم‌هاى مسموم ، مزدور و يا جاهلانه وارد معركه شوند بيمناك بودند . وجود مجلات و روزنامه‌هاى اسلامى را اگر چه مفيد مىدانست و حتى به گونه‌اى كه روزنامه‌اى مثل پرچم اسلام نيز مورد عنايت ايشان قرار مىگرفت ، با اين وصف وقتى جمعى از فضلاء در مقام آن برآمدند تا مجله‌اى كه صادر از حوزه باشد منتشر نمايند ، و از ايشان كسب اجازه نمودند ، به لحاظ اين‌كه چنين مجله‌اى وابسته به حوزه و ناشر افكار و عقايد ناب و پاك تلقى مىشد ، موافقت خودشان را موكول فرمودند به اين‌كه دو نفر از افراد مطلع از امور و خبره در مسائل اسلامى قبل از چاپ ، مقالات را بررسى نمايند ، و مرحوم آيت الله آقاى حاج آقا باقر سلطانى و حقير را در نظر گرفتند .